چرا مثل هميشه
صدای قلب بی قرارم
به گوش قلم و کاغذ نمی رسد؟!
گويی در قفس سينه،
زندانی ديوارهای سنگی تنهايی شده است.
نمی دانم.
شايد
بی رمق تر از آن است که
برای رقص قلم ترانه ای بسازد.
ديگر حتي چرکنويس هايم هم
پاکِ پاکند!
دوست داشتن تو
قلبم را آنقدر خسته کرده که
شايد ديگر دوست داشتن را فراموش کند.
قلبم هميشه بی قرار بود.
گويی هميشه منتظر لحظه ی بی تو بودن بود.
گويی به دلش برات شده بود!
هميشه می گفت
روزی،
روزگار تنهايش می گذارد.
می گفت که،
روزهای خوش
ابر بهاری زندگی من هستند.
آنقدر نمی مانند که از ماندنشان لذت ببری.
هميشه می گفت
می دانم بی تو بودن
سرنوشت من است.
اما با اين همه نمی توانست
از تو خداحافظی کند.
فراموش کردنت
سخت تر از آنی ست که
در توان بي قراری های قلب بی قرار من باشد.
حالا مي فهمم که
چرا ديگر صدای قلب بی قرارم را نمی شنوم...
تو صدای تپيدن آن بودی... همين!

داستان از اونجا شروع شد که:

توی یک دشت بزرگ مترسکی خانه داشت. کارش این بود که مواظب محصول ها باشد تا یک وقت پرنده ها غارتشان نکنند. تو یکی از همین روزها یک دفعه چشمش به کلاغی افتاد که گوشه حصار نشسته بود و داشت نگاهش میکرد اخمی کرد و به خودش تکانی داد که بترسد و برود ولی کلاغ هنوز نشسته بود و نگاهش میکرد. توی نگاهش یک چیزی بود که مترسک نمی فهمید. توی دلش آشوب شد نمیتوانست بفهمد کلاغه چی میخواد شاید کمی گندم ولی...

روزهای بعد باز هم کلاغ همانجا می نشست و به مترسک نگاه میکرد حالا دیگر دیدن کلاغ برای مترسک هم مهم بود یک احساسی داشت یک احساس خاص که نمی فهمید چیه؟ به خودش می گفت: مگه میشه اون...!! یک روز به خودش جرات داد و صداش را بلند کرد و گفت: " آهای... با توام... میخواهم باهات حرف بزنم...! " کلاغ خندید پر کشید و آمد روی شانه های مترسک نشست هنوز مترسک چیزی نپرسیده بود که کلاغ شروع کرد به حرف زدن! از خودش گفت از اینکه تنهاست از اینکه عاشق مترسک و با دیدن اونه که زنده ست! مترسک بیچاره چیزی نمانده بود پس بیافتد! باورش نمی شد بالاخره یکی پیدا شده که او را دوست داشته باشد و ازش نترسد! عشق را حس میکرد و این برایش لذت بخش بود!

شاید آخرش یک روز دیوانه شوم و بروم وسط جالیز بایستم.

درست مثل یک مترسک.

آری اینطوری شاید دوستی پرنده ها را بخرم یا شاید هم دشمنی شان را.

اما نه ؛

من بارها دیده ام پرنده ها روی بازوهای مترسک می نشینند.

می دانی چیست؟

آنها از نگاه مترسک ها نمی ترسند.

آری، فکر خوبیست!

شاید یک روز بروم و میان یک دنیا گل بایستم تا دوست گنجشک ها شوم.

چه آسوده خاطر و بی تکلف، در فضایی باز و راحت، دستانت را صد و هشتاد درجه می گشایی.

حتی می توانی دهانت را نیز باز کنی و نفس های عمیقی بکشی که هیچگاه پیش از این نتوانسته ای.

چقدر لذت بخش است...

بعد گنجشک ها از راه می رسند.

یکی یکی، دوتادوتا و دسته دسته دورت می چرخند.

در آغاز کمی می ترسند، اما پس از چند لحظه با هم ریز ریز می خندند.

روی بازوها، دستان و کلاهت می نشینند و پس از مدتی نوک زدن، موهایت را پریشان می کنند.

گاه خورشید با نورش می تابد به تو و نشاطت می بخشد.

باران غمهایت را می شوید و باد نوازشت می دهد.

گل ها به تو می نگرند چونان نگاهبانی نالایق که با دشمنان دوستی می کند.

شاید هم در دادگاهشان تو را به جرم خیانت محکوم به مرگ کنند.

اما تو فقط به همه لبخند می زنی.

به گل ها و گنجشک ها، به آفتاب، به باران، به باد، به ابر، به خورشید و ماه ... آه، به روی همه می خندی...

هر روز پیرتر و پیرتر می شوی.

لباس هایت پاره تر می شوند و موهایت آشفته تر.

خورشید گاه گاهی سربه سرت می گذارد و بی رحمانه می تابد.

آفتاب لباس هایت را بی رنگ می کند و تو ناچار می سوزی و می سوزی.

ابر می گرید و می بارد، بی مدارا به سر و رویت می کوبد و تو با او بی دریغ می باری و می باری

باد می وزد و موهایت را پریشان می کند و لباس هایت را به رقص وا می دارد.

و تو بی پروا دست در دست باد می رقصی.

فصل ها را پشت سر می گذاری و پیر می شوی.

خورشید و ابر و باد...

می تابند و می بارند و می وزند و تو همچنان استوار ایستاده ای و به روی همه لبخند می زنی.

می ایستی و می خندی و می ایستی و می خندی.

تا روزی محو شوی، هیچ شوی...

همچنان می ایستی و می خندی...

و دوستی ات تنها به یاد گنجشک ها می ماند.

...